Kwetsbaarheid

Afgelopen dinsdag moest onze zoon naar het ziekenhuis voor een Ph metrie. Een meting van de zuurtegraad in de slokdarm middels een slangetje via de neus, naar de slokdarm. Hij raakte er niet van in paniek, maar vervelend was het wel.
Als we klaar zijn en naar huis mogen zegt hij: ” ik vind het jammer dat ik geen speeltje meer mag. Ik ben flink geweest en toch mag ik niets grabbelen, ik heb het toch ook verdiend.”
Ik moet even nadenken en zeg: “ik denk dat de grabbelton voor kleine kindjes is bedoeld, die heel erg verdrietig zijn en getroost moeten worden.”
Waarop hij antwoordt; “maar ik was van binnen ook verdrietig.”
Dat heeft me aan het denken gezet…
Veel mensen houden zich, als er tegenslag is, sterk. Als de druk (te) hoog is, gaan ze door. Niet klagen, maar dragen. Opgeven is geen optie. Voelen is geen optie. Want als je dat zou doen, zou je het willen uitschreeuwen van de pijn, onzekerheid en wanhoop. De gedachte aan kwetsbaarheid is zo beangstigend dat je liever niet wilt “voelen’. Totdat het moment komt, dat je je realiseert, dat je ook graag getroost had willen worden. Net als onze zoon.

Je hoeft je niet altijd sterker en groter voor te doen! Soms heb je net dat beetje extra nodig… neem vrijblijvend contact met me op voor een gratis intake